Na današnji dan 1993. godine, u Sarajevu je završen ključni infrastrukturni projekt poznat kao Tunel spasa.
Ovaj tunel, dug oko 720 metara i visok između 1,5 i 1,8 metara, bio je izgrađen ispod piste sarajevskog aerodroma i povezao naselja Dobrinju i Butmir.
Izgradnja tunela započela je 28. januara 1993. godine, kada su radovi na kopanju tranšea počeli uprkos nepovoljnim vremenskim uvjetima, nedostatku alata i ljudi, te stalnom granatiranju. Prvi metri tunela su iskopani 1. februara iste godine. Bez mogućnosti telefonske veze, komunikacija između radnika bila je otežana, a jedini način za prenošenje informacija bio je pretrčavanje aerodromske piste.
Tunel je bio ključan za preživljavanje Sarajeva, jer je omogućio opskrbu hranom, oružjem i drugim osnovnim potrepštinama koje su bile nedostupne zbog blokade. Iako su se koristili željezo i drvo za izgradnju, s obzirom na to da je bilo teško nabaviti materijale, tunel je bio ključna arterija za život grada. Na strani Dobrinje korišteno je željezo iz lokalnih fabrika, dok je na strani Butmira prevladavala drvena konstrukcija.
Tokom 1994. godine, tunel je opremljen malim šinama i kolicima za lakši transport. Prije izgradnje tunela, više od 800 ljudi je izgubilo život pokušavajući preći aerodromsku pistu zbog opskrbe osnovnim životnim potrebama. Srpske paravojne jedinice koje su kontrolirale područje nisu imale milosti prema civilima koji su pokušavali preći na drugu stranu.
Tunel, poznat u službenim razgovorima ARBIH i UN-u kao “Tunel kojeg nema”, bio je strogo čuvana tajna. Osim što je omogućio prolaz hrane, oružja i drugih potrepština, tunel je postao simbol otpornosti i hrabrosti građana Sarajeva tokom opsade.
