Kabinet predsjednika Republike Srpske, pod vodstvom Milorada Dodika, nastavlja s praksom intenzivne nabavke zastava, što je postala gotovo redovna stavka u javnim nabavkama entitetskog vrha.
Iako sama simbolika zastave može biti važan dio institucionalne prezentacije, brojnost i učestalost ovih kupovina, uzme li se u obzir ukupan kontekst, ukazuje na nešto sasvim drugo – opsesiju političkim marketingom i potrebu za stalnim reafirmisanjem entitetskog identiteta, i to javnim novcem.
Prema najnovijim dostupnim podacima iz sistema javnih nabavki, Kabinet predsjednika RS je raspisao tender za nabavku zastava u vrijednosti do 30.000 KM, odnosno 35.100 KM kada se uračuna PDV. Ipak, prema obavještenju o dodjeli ugovora, zastave su na kraju kupljene po znatno nižoj cijeni – 14.200 KM bez PDV-a (16.614 KM s uračunatim PDV-om). Posao je dobila firma ZE Texoprint Radovan Vujičić S.P. Čelinac, koja se već duže vrijeme pojavljuje kao redovni dobavljač zastava institucijama Republike Srpske.
Na ovom tenderu konkurisala su tri ponuđača, a najviša ponuda iznosila je 27.000 KM (bez PDV-a). Iako bi se moglo reći da je “uštedom” novca postignut pozitivan rezultat, činjenica da ova stavka uporno i iz godine u godinu ostaje među najčešćim javnim nabavkama predsjedničkog kabineta ostavlja gorak ukus.
Ovo nije prvi put da kabinet predsjednika RS-a kupuje zastave od iste firme. Samo u protekloj godini, više puta su s istim ponuđačem potpisani direktni sporazumi:
decembra 2024. – 4.000 KM bez PDV-a
juna 2024. – 5.994 KM bez PDV-a
decembar 2023. – 3.927 KM bez PDV-a
jun 2023. – 5.990 KM bez PDV-a
Firma ZE Texoprint očigledno ima stabilan odnos s institucijama RS-a, jer se i druge entitetske strukture redovno pojavljuju kao kupci. U aprilu 2025., Služba za zajedničke poslove Vlade RS kupila je zastave od iste firme za 5.970 KM (bez PDV-a), dok je u februaru 2025. sama Vlada RS-a platila još jednu nabavku u iznosu od 3.750 KM. Ni prethodnih godina trend nije bio drugačiji – zastave su redovno kupovane, i to bez stvarne javne rasprave o potrebi i učestalosti takvih nabavki.
Ostaje pitanje – koliko zastava je potrebno jednoj instituciji da bi opravdala ovakav kontinuitet trošenja javnog novca? Je li riječ o planiranom održavanju simbolike ili zloupotrebi nacionalnih simbola za potrebe populističkog političkog imidža?
Milorad Dodik, koji se godinama grčevito trudi da entitetsku politiku predstavi kao “državničku”, očigledno koristi zastave ne samo kao dekoraciju, već kao oružje u propagandnom arsenalu. Simboli jesu važni – ali kad postanu sredstvo političke mantre koja prikriva korupciju, klijentelizam i socioekonomski sunovrat, onda prestaju biti simboli – i postaju jeftine kulise režima.
Zastave se mašu – dok narod šuti. A budžet to i dalje uredno plaća.
