Draško Stanivuković, nekadašnji buntovni dječak s megafonom u rukama, postao je oličenje političke tragedije Republike Srpske.
Onaj koji se predstavljao kao simbol otpora i “novo lice opozicije”, u manje od deset mjeseci otkako je sjeo na čelo PDP-a uspio je ono što Dodik i njegova ekipa nisu uspjeli ni u svojim najluđim snovima – da potpuno demolira, ponizi i uništi jednu od ključnih opozicionih stranaka. Danas je PDP prazna ljuštura, razorena sujeta i stranka koja egzistira samo na papiru, dok Stanivuković preko njenih ruševina najavljuje novi politički pokret, koji više liči na privatnu firmu i lični reality projekat nego na ozbiljnu političku alternativu.
Njegova priča o “ukrupnjavanju opozicije” i “novoj snazi” svodi se na okupljanje recikliranih kadrova SNSD-a, poput Igora Radojičića, čovjeka koji je godinama bio stub sistema i Dodikov odani vojnik, ali koji nikada nije donio ništa revolucionarno građanima ni kao predsjednik Narodne skupštine RS, ni kao gradonačelnik Banjaluke. Uz njega, tu je i Dejan Kojić, načelnik Pala, poznatiji po političkom preletačstvu i šupljim aferama oko diplome, nego po ikakvim rezultatima rada. Ako je to “novo lice opozicije” – onda je jasno da Stanivuković građanima prodaje staru, ustajalu robu, umotanu u sjajnu foliju vlastite promocije.
Stanivukovićeva “vizija” ne ide dalje od jednog opsesivnog cilja – lične kontrole i diktiranja političkih lista. Sve što radi, od kadrovske politike do javnih istupa, vrti se oko njegovog ega i bolesne potrebe da se nametne kao “lider” u društvu u kojem nema ni znanja ni kapaciteta da bude vođa. Njegov problem nikada nisu bile ideje, jer ih zapravo nikada nije imao. Njegov problem je što sve svoje poteze vuče iz gola interesa, bez ikakve vizije i stvarne borbe za građane.
Dok se građanima predstavlja kao “moralni vođa” i “politički vizionar”, unutar PDP-a vladao je “dodikovskim” metodama – prijetnjama, disciplinovanjem i ponižavanjem neistomišljenika. Oni koji nisu pristali da klimaju glavom i budu poslušnici, završili su marginalizovani i odbačeni. Tako su nestali svi njegovi saveznici, jedan za drugim. Nebojša Vukanović, Jelena Trivić, pa čak i pokret “Pravda za Davida”, na kojem je gradio prve ozbiljne političke poene – svi su odbačeni čim više nisu odgovarali njegovim ličnim planovima. Stanivuković je izdao svakoga na čijim je leđima došao do fotelje.
Danas, kada govori o “moralnom i umnom sabiranju”, te riječi zvuče kao vrhunac licemjerja. Kako može o moralu govoriti čovjek koji je političku karijeru gradio na tuđim leđima, a onda ih redom sve izdao? Kako može pričati o “novoj opoziciji” dok istovremeno šuruje s Nenadom Stevandićem i vodi kampanju protiv SDS-a – jedine opozicione partije koja još ima realnu snagu i infrastrukturu na terenu? On ne gradi opoziciju – on je uništava, komada i razbija. I sve to radi pod maskom “jedinstva”.
Još je opasnije što Stanivuković svoj lični reality projekat finansira parama građana. Kao gradonačelnik Banjaluke raspolaže budžetom koji očigledno koristi kao bankomat za sopstvenu promociju. Svaki bilbord, svaki medijski nastup, svaka kampanja – sve je to umotano u priču o “gradonačelniku koji brine o narodu”, a u suštini služi da gura njegovu ličnu političku agendu. Njegov gradonačelnički mandat postao je poligon za zloupotrebu javnih resursa, a nadležne institucije ostaju nijeme.
Stanivuković je odavno prestao biti opozicija Dodiku. On je postao Dodikov koristan idiot – čovjek koji, dok se predstavlja kao neprijatelj režima, zapravo razbija opoziciju iznutra i uništava svaku šansu da u Republici Srpskoj ikada zaživi ozbiljna alternativa. Njegovi potezi i savezi jasno pokazuju da on nije nikakva prijetnja režimu – on je njegova najskuplja investicija.
Na kraju, njegov “novi pokret” nije ništa drugo nego produžena ruka vlastitog ega – projekat samopromocije i reality show koji građanima nudi staru SNSD-ovsku garnituru i sitne preletače, predstavljajući ih kao “novu snagu”. I to je sve. Bez ideje, bez vizije, bez kredibiliteta. Samo još jedna prazna politička iluzija na kojoj Draško Stanivuković gradi svoju karijeru i ruši sve oko sebe.
Ako je ovo lice budućnosti opozicije, onda građani Republike Srpske nemaju nikakvu budućnost u borbi protiv režima. Stanivuković je od buntovnog klinca s megafonom postao grobar opozicije – a građanima nije ponudio ništa drugo osim još jedne prevare.
