Kad u Bosni i Hercegovini neko počne govoriti o “kršćanima koji brane kršćanstvo”, to više nije politička izjava — to je simptom. Simptom duboke moralne i ideološke infekcije koja dolazi iz istih krugova koji već decenijama hrane narative o ugroženosti, dok istovremeno ruše institucije države u kojoj žive i primaju plate. Kad takve riječi izgovori Željka Cvijanović, članica Predsjedništva BiH, onda znamo da je propaganda Republike Srpske prešla u novu fazu — onu koja podsjeća na bliskoistočne ratove u kojima se politika krije iza krsta i polumjeseca.
Jer, Bosna i Hercegovina nema “svete ratove”. Nema ni “kršćane koji brane kršćanstvo”, ni “muslimane koji brane islam”. Ima samo — “svete” glupane i budalaštine koje nas koštaju života, mira i budućnosti. Ima one koji se kite vjerom dok pljačkaju budžet, prodaju resurse i podižu sebi spomenike, a onda se prave da brane “narod” od nepostojećeg neprijatelja.
Cvijanovićka, u maniru balkanskog teokratskog populizma, pokušava predstaviti vlastitu političku nemoć kao duhovnu misiju. Kad kaže da “brani kršćanstvo”, u prevodu to znači da brani privilegije svoje stranke, da brani sistem u kojem je odgovornost sahranjena zajedno s istinom, i da brani narativ po kojem je sve dozvoljeno – ako je “naša stvar”. A “naša stvar” u njenoj verziji nije Bosna, nije ni građanin – nego politička kasta RS-a koja vjeruje da je patriotizam isto što i poslušnost partiji.
Ta Cvijanovićkina priča o “sarajevskoj mržnji” već je izlizana matrica. Kad god nestane argumenata, RS zvaničnici iz džepa izvuku Sarajevo kao bauka, optuže “bošnjačke elite” za sve, a onda se vrate u Banja Luku i podijele još koji tender, fotelju ili medijsku manipulaciju. “Mi ne mrzimo nikoga”, kaže Cvijanovićka – i u pravu je, možda ne mrzi. Ali zato sistematski podriva zemlju u kojoj živi, opravdava secesionizam, negira presude, i podržava one koji su uništili povjerenje među ljudima. To nije mržnja – to je politički otrov, upakovan u patriotske fraze.
Zanimljivo je i to da Željka Cvijanović, koja se često hvali evropskim vrijednostima, sada koristi upravo retoriku koja dolazi s margina evropske civilizacije — retoriku vjerskog ekskluzivizma. “Kršćani koji brane kršćanstvo” zvuči kao slogan s fronta nekog opskurnog sukoba, a ne kao izjava člana Predsjedništva države koja se zaklinje u mir, sekularnost i evropski put.
Bosna i Hercegovina ne treba “branitelje kršćanstva” ni “ču vare islama”. Treba ljude koji će braniti razum, obrazovanje, radna mjesta, pravdu i istinu. Sve ono što Cvijanovićkina politika već trideset godina uništava.
Jer na kraju, kada političari poput nje počnu pozivati na “duhovne borbe”, to nije izraz vjere – nego očaj. Očaj onih koji znaju da više nemaju šta ponuditi osim straha. I zato – kad u Bosni počnu govoriti o “svetim ratovima” i “kršćanima koji brane kršćanstvo”, znajte da ne brane ni vjeru, ni narod. Brane samo sebe – i svoje fotelje.
