Na vojnom poligonu Vojske Srbije u Nikincima, 4. septembra 2014. godine izvedena je kontroverzna rekonstrukcija masakra na tuzlanskoj Kapiji iz 1995. godine, i to pod nadzorom Jugoslava Petrušića – francuskog obavještajca, plaćenika i bivšeg dobrovoljca Vojske Republike Srpske (VRS).
Ova rekonstrukcija, koja je trebala da dovede u pitanje odgovornost generala Novaka Đukića, izazvala je ozbiljne reakcije i optužbe za manipulaciju činjenicama.
Iako 2025. godine Bosna i Hercegovina obilježava 30 godina od ovog teškog zločina, koji je život koštao 71 mladog Tuzlaka, a više od 150 ih ranio, zvanični Beograd uporno odbija priznati istinu potvrđenu presudama i istragama. Umjesto toga, Srbija je postala sigurno utočište za Novaka Đukića, osuđenog na 20 godina zatvora zbog naređenja o artiljerijskom napadu sa položaja VRS-a na Ozrenu.
Nakon što je Đukić izbjegao služenje kazne bijegom u Srbiju, tamošnji mediji i politički establišment su mu otvorili vrata – predstavljajući ga gotovo kao žrtvu montiranog procesa. Kulminacija negiranja zločina došla je upravo kroz pomenutu „rekonstrukciju“ koja je za cilj imala prebacivanje odgovornosti na Armiju RBiH, sugerirajući da je masakr bio insceniran.
Na vojnom terenu napravljena je imitacija urbanog okruženja tuzlanske Kapije, a eksplozija granate M-46 kalibra 130 mm trebala je pokazati da oštećenja na licu mjesta nisu mogla nastati od artiljerijskog projektila. Time je plasirana tvrdnja da je eksploziv bio postavljen od strane domaćih snaga, što je u potpunosti suprotno nalazima pravosudnih organa BiH.
Ovakvi pokušaji prekrajanja historije nisu novost – slične propagandne metode Beograd koristi i kada su u pitanju zločini na Markalama ili u ulici Vase Miskina. Tuzlanska Kapija, nažalost, nije izuzetak u tom širem obrascu institucionalnog negiranja i revizionizma.
