U Pojasu Gaze, smrt više nije samo kraj života, već i susjedstvo s onima koji žive. Prisiljene prenaseljenošću i nedostatkom skloništa, oko 30 raseljenih porodica našlo je utočište u šatorima postavljenim među grobovima na groblju u Khan Younisu, na jugu Gaze.
Nadgrobni spomenici, koji bi inače bili simbol sjećanja, sada služe kao stolovi i sjedišta za porodice poput Mayse Breike, koja je pet mjeseci živjela sa svojom djecom među mrtvima. Djeca provode dane igrajući se pijeskom među grobovima, dok noć donosi strah – od pasa, od mraka, pa čak i od mrtvih.
Tokom dvogodišnjeg rata koji je izbio nakon napada Hamasa na južni Izrael 7. oktobra 2023., više od dva miliona Palestinaca raseljeno je unutar Pojasa Gaze. Nakon primirja 10. oktobra, neki su se vratili u ostatke svojih domova, dok su drugi i dalje zarobljeni u područjima van kontrole izraelskih snaga.
U izvještaju Associated Pressa opisano je kako život pulsira među mrtvima: molitveni tepisi vise na konopcima, djeca gura vrčeve s vodom među grobovima, a dim se diže iz vatre za kuhanje. Ahmed Abu Said, koji je preminuo 1991. u 18. godini, jedan je od „susjeda“ koji gledaju porodice s nadgrobnih spomenika.
Porodice ističu da žive u stalnom strahu i tjeskobi. Kuće su im uništene, a nedostatak novca sprječava traženje sigurnijeg skloništa. Mohammed Shamma, koji je na groblju već tri mjeseca, priznaje da se i dalje boji noću, skrivajući se u šatoru.
Čak ni grobovi nisu potpuno sigurni – izraelske snage bombardovale su groblja tokom sukoba, tvrdeći da Hamas ponekad koristi groblja kao skrovišta, što po njima uklanja pravnu zaštitu tih područja.
Ovdje, među nadgrobnim spomenicima, život i smrt koegzistiraju u potrazi za preživljavanjem.
