Evropa je u svojoj biti kršćanska!
Ne treba da buni to što je Evropa danas sekularna i što upravo taj postulat smatra jednim od najvrjednijih temelja svoje civilizacije. Koliko god bila sekularna, Evropa je u iskonskom smislu kršćanska. Takvom će i ostati. Jer, upravo je kršćanstvo bilo kroz historiju ono što je dalo okvir različitim narodima na evropskom tlu i stvaralo evropski nadidentitet.
Upravo je kršćanstvo bilo ono na što se Evropa pozivala kada god je bila napadnuta od strane izvanevropskih osvajača. Jer, pored kršćanstva nije postojao niti jedan drugi kohezioni faktor koji je imao i približnu moć mobilizacije.
Zajedničko grčko-romansko naslijeđe
Naime, tu i tamo i danas postoji referisanje na zajedničko grčko-romansko naslijeđe, međutim to isto naslijeđe je spletom historijskih okolnosti kristijanizirano. Ono nikada nije imalo ni približnu mobilizatorsku magičnost kao kršćanstvo. S toga, jedino kršćanstvo, ne kao teologija, već kao politička ideologija, ostaje ujediniteljski faktor i organska vezivno tkivo evropskog identiteta.
Ono što je neizostavno u evolutivnoj izgradnji svakog identiteta je projicirani neprijatelj kroz proces stvaranje drugosti. To obično mora biti zajednički neprijatelj čije puko bivstvovanje je egzistencijalna prijetnja po sebi. U kršćanskoj Evropi su ponekada tu ulogu obnašali Jevreji, a još češće su to bili muslimani.
Jevreji koji su do stvaranja Izraela 1948. živjeli kao manjinske zajednice raspršene po getoima diljem Evrope nikada i nisu bili egzistencijalna prijetnja, već samo “unutrašnji neprijatelj”. Međutim, muslimani kao samodovoljna, ali i vrlo srodna kultura i civilizacija su bili i više od idealne drugosti. Ovaj strah je bio izrazit u trenucima kada su muslimani iza sebe imali jaku zaštitničku državu.
Evropa, danas naizgled dosta inkluzivnija
Evropa, danas naizgled dosta inkluzivnija, je dom za milione muslimana. Procjenjuje se da na ovom kontinentu živi i do 60 miliona pripadnika Islama. Većina, poput Jevreja nekada, žive raspršeni kao manjinske zajednice diljem kontinenta. Kao takvi su postali novi Jevreji. Strano tijelo koje je potrebno što prije asimilirati do mjere da izblijede sve jasne konture koje ga odlikuju kao drugačijeg. Međutim, ovakve zajednice se ne smatraju egzistencijalnim problemom. Upravo iz razloga što im fali jedna bitna komponenta kako bi zavrijedili status drugosti.
Nemaju svoju vlastitu državu! Taj hendikep im ne dozvoljava artikulisanje vlastite političke volje. Kao manjine, a češće kao migranti, su kroz sistem stješnjeni u vrlo uske kuloare nacionalnih država. Upravo onih nacionalnih država koje su svoju ideološku bazu crpile iz kršćanskog identiteta njenih žitelja, pa su u svojoj primordijalnoj arhitekturi već neraspoložene prema nekršćanskim elementima.
Naime, Evropa nema problema sa muslimanima, ona ima problem sa državotvornih muslimanima.
Zašto su Bošnjaci problem?
U našoj javnosti se sve češće čuju teorije kako Bošnjaci nisu državotvoran narod i da samim time ne zaslužuju vlastitu državu. Njih se smatra tek vjerskom zajednica i historijskom nuspojavom. Ovi socio- psihološki spinovi dolaze iz poznatih kuhinja u Beogradu i Zagrebu. Kuhinje koje kao Čarobnjak iz Oza nastoje spasiti lažnu grandioznost vlastitih siromašnih nacionalnih identiteta kroz sistematsku degradaciju i zastrašivanje. Ovakvim spinovima se Bošnjacima želi pokazati mjesto koje su im namijenili.
Bošnjaci mogu ostati vjerska zajednica, ali nikako ne smiju imati elemente političke moći u svojim rukama. Ukratko, ne smiju biti vlasnici svoje sudbine. Njima se dozvoljava da daju talentovane fudbalere, pjevače, ćevabdžije, komičare koji će biti u službi susjednim zemljama, ali nikako i talentovane državnike.
Naročito ne državnike koji bi se drznuli voditi autentične politike. Politike koje nisu submisivno nastrojene prema susjednima. Prihvatljivi su samo političari čiji će kompleksi inferiornosti Bošnjake gurati u položaj autodestruktivne popustljivosti.
Historijski incident
Ukoliko im se taj historijski incident zvani država desi, oni bi time postali zajednica vrijedna drugosti. Samim time i prijetnja po opstanak nedoraslim identitetima svojih susjeda. Upravo onih susjeda koji su svoje nacionalne identitete utemeljili na kršćanstvu i Islamu kao iskonskoj antitezi i Bošnjacima kao agentima te antiteze, pa su u desetine navrata “krstaškim ratovima” čistili regiju od muslimanske krvi, da se nikada više ovi krajevi ne bi poganili “arlaukanjem” hodža.
Eto takvu politiku Evropa sponzoriše kroz maglovito tvorevinu zvana međunarodna zajednica. Politiku oduzimanja države Bošnjacima, kako nikada ne bi bili više od košarkaša koji igraju za susjede zemlje ili Šemse iz Naše male klinike. Sve to ne bi bilo moguće bez političara koji se izvinjavaju što kao muslimani smetaju kršćanskoj Evropi, pa su ubijani stoljećima zbog toga, jer eto, o tome je neugodno govoriti i nije diplomatski. Ne znajući da su u očima iste te kršćanske Evrope ništa više do korisni idioti za sprovođenje nesreća koje će zadesiti narod od kojeg su se odrodili.
