Projekat izgradnje aerodroma u Bihaću, decenijama prisutan u političkim govorima, razvojnim strategijama i lokalnim nadama, prvi put ozbiljno izlazi iz zone obećanja i ulazi u prostor konkretne administrativne završnice. Nakon što su ispunjeni svi zakonom propisani uslovi za izdavanje građevinske dozvole za prvu fazu, jasno je da se ovaj projekat nalazi na samom pragu realizacije – barem u proceduralnom smislu.
Najava da bi građevinska dozvola mogla biti izdata već u martu označava kraj dugog i iscrpljujućeg administrativnog puta, koji je u Bosni i Hercegovini često veća prepreka od samih građevinskih radova. Načelno odobrenje za građenje već je osigurano, čime je zatvoren jedan od najosjetljivijih segmenata procesa – onaj koji najčešće godinama drži projekte „na čekanju“.
Aerodrom u Bihaću nije samo lokalna infrastrukturna investicija. On nosi potencijal dubinske promjene ekonomske i saobraćajne slike Unsko-sanskog kantona, regije koja je decenijama infrastrukturno zapostavljena i odsječena od glavnih razvojnih tokova. U tom smislu, ovaj projekat se sve češće posmatra kao regionalni, a ne isključivo gradski interes, što dodatno pojačava političku i finansijsku težinu cijelog procesa.
Međutim, upravo tu prestaje administrativni optimizam i počinje ključni test – novac. Nakon završetka papirološkog dijela, projekat ulazi u najtvrđu fazu bh. realnosti: obezbjeđenje finansijskih sredstava. Bez toga, sve dozvole ostaju tek uredno složeni dokumenti u fasciklama. Tek osigurana sredstva otvaraju vrata raspisivanju javnih poziva, izboru izvođača i stvarnom izlasku mašina na teren, počevši od izgradnje poletno-sletne staze kao osnovne infrastrukturne okosnice aerodroma.
Upravo zbog toga naredni mjeseci bit će presudni. Ako finansijska konstrukcija bude zatvorena u razumnom roku, Bihać bi se prvi put mogao suočiti s prizorom koji je do sada viđao samo u planovima i prezentacijama – stvarnim početkom gradnje aerodroma. Ako se, pak, proces zadrži na nivou „aktivnosti prema višim nivoima vlasti“, projekat rizikuje da ponovo sklizne u poznatu zonu političkog čekanja.
Za grad koji je godinama simbol periferije, aerodrom nije luksuz, već pokušaj izlaska iz saobraćajne izolacije. Zato ovaj projekat danas stoji kao svojevrsni test ozbiljnosti – ne samo lokalne administracije, nego i viših nivoa vlasti koji često deklarativno podržavaju razvoj, ali rijetko ga prate konkretnim budžetskim odlukama.
Administrativna vrata su, po svemu sudeći, konačno otvorena. Ostaje pitanje hoće li kroz njih ući i novac – ili će Bihać još jednom ostati na pisti koja postoji samo na papiru.
