Uoči mini-lokalnih izbora koji će se u nedjelju održati u deset srpskih mjesnih zajednica, bilo bi zanimljivo opisati atmosferu i okolnosti u kojima ih dočekujemo.
Danas je već potpuno jasno da je režim, nakon zemljotresa koji je izazvao pad krošnji, odlučio da započne transformaciju političkih organizacija i aparata vlasti kroz jačanje medijskog terora, uništavanje pravosuđa, kao i formiranje hibridnih kriminalno-prebijajućih parapolicijskih bandi, gdje su, pod okriljem Službe, čuvari i kršitelji zakona konačno bili na istoj strani.
Integracija grupa za premlaćivanje u policijski aparat
Tokom studentsko-građanskih protesta i dva kruga lokalnih izbora 2025. godine u nekim srbijanskim opštinama, režim u Beogradu je konačno integrisao lojalističke Batine grupe u redovne formacije Ministarstva unutrašnjih poslova. Tokom prošle godine, demonstranti na ulicama i hodnicima svojih fakulteta vrlo često su imali priliku da se suoče sa maskiranim nasilnicima u policijskim uniformama bez obavezne lične identifikacije, često istetoviranim, ali redovno nasilnim preko svake mjere.
Tako se redovno ministarstvo sile polako ali sigurno transformiralo u paradržavnu formaciju gdje su se profesionalni policajci pojavili u funkciji odbrane i zaštite onih koje su gotovo legalno progonili, svedeno na funkciju vanjskog obezbjeđenja legalno i nezakonito osuđenih kriminalaca, kao što je bio slučaj sa Ćacilandom.
Od Srpske napredne stranke do Centra za društvenu stabilnost
Već nekoliko godina, srbijanski režim pokušava da se transformiše iz istrošenog oblika koji je odgovarao Srpskoj naprednoj stranci u nešto što je nazvano Pokret za državu i narod. Iz razloga koji nisu baš jasni, proces je negdje zaglavljen, naprednjaci su na respiratorima, a Pokret se muči u porođajnim mukama.
Taj vakuum, pored neizbježnog, sveprisutnog Ace Serbina, popunila je još jedna para-organizacija, ovaj put para-politička, koja odgovara Centru za društvenu stabilnost. Naime, formalno je riječ o nevladinoj organizaciji koja je, čudesno, prerasla u ideološku šaku režima. Međutim, nema mjesta iznenađenju, kada kriminalci mogu spavati u istom krevetu s policajcima, zašto ne bi mogla i nevladina organizacija s vladom.
Prorežimska propaganda
Jedan kolega je bio šokiran kada je shvatio koliko su predstavnici ove organizacije sveprisutni u svim režimskim medijima, kojima ni to nije bilo dovoljno, pa im je režim dodijelio "Dokumentarnu TV", piratski kanal koji ne može emitovati program ni po jednom zakonskom kriteriju. Ipak, prorežimski propagandni filmovi koje proizvode ove "vojvođanske mazge" trebali bi se trajno prikazivati negdje, gdje se u najboljoj tradiciji devedesetih denunciraju Vučićevi politički protivnici.
U sistemu u kojem se predsjednik udaljio iz okvira ustavnih ovlaštenja, sasvim je očekivano da će demokratsku moć Parlamenta, Vlade i pravosudnih organa uzurpirati neformalni, ilegalni centri moći.
Tako dolazimo do imaginarne tvorevine, koju čak ni Tolkien nije mogao smisliti, a koja bi se u Borgesovoj "Općoj historiji nečasti" mogla držati pod šifrom "Ćaciland". U njenoj neformalnoj strukturi sve jasnije se vide "ajatolah" i "mula", koji su izvan bilo čije, osim, valjda, božanske kontrole, gdje premijer, kao ustavno najjača politička figura, predstavlja kombinaciju irelevantnosti fikusa i odsustva bilo kakvog izbornog legitimiteta.
Ćacilend i strani plaćenici
Ćaciland, vlažni izraz čežnje za Iranom i Rusijom, Wagnerom i Revolucionarnom gardom, u suštini je kvazi-teokratska tvorevina koja, poput pitona, guta Srbiju.
Vučićevu revolucionarnu gardu, u čijoj dubokoj pozadini i sablasnoj tišini postaje srpski Wagner, pored prethodno spomenutih toksičnih sastojaka, čine i strani plaćenici s Drine, koji će, kako se ispostavi, postati ključni aduti na izborima, prvenstveno u Vojvodini i Beogradu. Iako Mile D. više nije na Vučićevim izbornim emisijama, bosanski Srbi su tu, brojniji nego ikad.
Također, proteklih nekoliko dana, javni servis Ćacilanda, niotkuda, pokrenuo je medijsku kampanju amnestije za huligane Beograda osuđene u slučaju ubistva francuskog navijača Brisa Tatona. Bez obzira na to što su drastične kazne doprinijele snažnom i vidljivom padu huliganizma u Srbiji, očigledno je da vlast ne može da se pomiri sa činjenicom da su stavovi Beograda i Zvezde suprotstavljeni Vučiću, pa bi nekako htjeli da im udovolje.
Vučićev skup pred Ćacilendom
Dakle, od neba do rebara, zlatokosa specijalna emisija "Hrkalovićka 2.0" koja je, sva nazalno vibrirajući na trećem krajniku, pokušala osporiti presude od prije petnaest godina. Bilo je potrebno, očito, upoznati one koji nedostaju kako bi izborni dani do kraja godine bili potpuno prekriveni nasiljem i prijetnjama lojalista kojih uvijek nedostaje. Možda pretjerujem, šta ako se autorica jednostavno zaljubila u nekog nitkova, po uzoru na svoju originalnu verziju?
Izborna paranoja i podjela društva
U nedjelju će Srbija ući u još jedan ciklus lokalnih izbora u deset lokalnih samouprava, pa bi se svi sa strane s pravom pitali zašto bi oni bili toliko važni u zemlji sa skoro dvije stotine opština i gradova. Pa, zato što živimo u Vučićevoj izbornoj paranoji, gdje gubitak i jedne opštine, a ne daj Bože i grada, znači katastrofu. U Evropi nema slučaja da opozicija ima vlast na nivou države u jednoj opštini, i to gradskoj, u gradu Nišu. Možda u Sjevernoj Koreji, Kini, Iranu ili Rusiji?
Ova psihologija vođe, gdje je sve osim apsolutne pobjede jednako ličnoj tragediji, između ostalog je duboko podijelila srpsko društvo. Nemogućnost prihvatanja diversifikacije vlasti barem na lokalnom nivou, potreba da se rival ne pobijedi, već da se porazi i ponizi, baš u navijačko-huliganskom maniru momka sa Zvezdinog Sjevera, može dovesti do ishoda gdje će njegov poraz jednog dana biti apsolutan i tragičan. Zbog mogućih posljedica takvog ishoda, nijedna ozbiljna i racionalna osoba ne bi trebala da likuje.
