Dok Milorad Dodik u pažljivo režiranim intervjuima sa stranim novinarima pokušava da predstavi sebe kao lidera koji se već tri decenije bori protiv navodnih “hibridnih ratova” i međunarodnih zavjera, stvarna slika Republike Srpske govori sasvim suprotno.
Najbolje se to vidi na polju ekonomije, gdje se jasno ogoljava potpuni neuspjeh višegodišnje vladavine aktuelnog predsjednika i njegovog političkog kruga.
Iako je Republika Srpska teritorijalno gotovo upola velika koliko i cijela Bosna i Hercegovina, njeni ekonomski pokazatelji izgledaju kao da se radi o izolovanoj provinciji, infrastrukturno i razvojno odvojenoj od ostatka države. Bilo da se posmatra kroz fiskalni promet, ulaganja u infrastrukturu ili sposobnost privlačenja stranih investicija, manji entitet je daleko ispod nivoa Federacije BiH, koja i sama ne spada među razvijenije evropske regije.
Najnoviji podaci Poreske uprave RS pokazuju da je u prvih šest mjeseci 2025. godine ukupan fiskalni promet iznosio tek nešto iznad 5,3 milijarde KM, uz skroman rast od 1,37 posto u odnosu na isti period prošle godine. Još alarmantnije, u junu je promet pao za preko 16 posto, što jasno signalizira stagnaciju i pad potrošnje. U zemlji u kojoj građani već godinama trpe rast cijena, smanjenje realnih plata i sve veće zaduženje javnog sektora, ovakav pad ukazuje na ozbiljnu potrošačku krizu.
Kada se ti podaci uporede sa Federacijom BiH, kontrast je zapanjujući. Federacija je u istom periodu ostvarila fiskalni promet od 34,5 milijardi KM – šest i po puta veći od RS. Još upečatljiviji je podatak da dvije sarajevske općine, Ilidža i Novo Sarajevo, same bilježe promet od 5,5 milijardi KM, što znači da dva gradska kvarta generišu više fiskalne aktivnosti nego cijeli manji entitet.
Ovakvi podaci jasno demaskiraju Dodikove narative o „uspješnom vođenju Republike Srpske“ i „nepokolebljivoj borbi protiv neprijatelja“. Ekonomija ne poznaje političke parole. Građani Republike Srpske sve češće osjećaju posljedice pogrešne ekonomske politike: stagnirajuće plate, zavisnost od zaduživanja i migracije mladih koji traže šanse u Federaciji, Evropi ili Americi.
Umjesto da govori o “muslimanskim prijetnjama” i međunarodnim zavjerama, Dodik bi morao objasniti zašto je nakon dvije decenije vlasti RS i dalje u ekonomskom smislu vezana za transfere iz Federacije, ali i za kredite upravo onih zapadnih finansijskih institucija koje inače označava kao “neprijatelje”.
Republika Srpska je, ekonomski gledano, sve više regija u kojoj se troši ono što se iz Federacije i međunarodnih kredita prelije, dok domaća privreda ne uspijeva da generiše održivi rast. Dodikova vlast, umjesto strategije i investicija, nudi samo političke mitove i nacionalističku retoriku.
Ako se nastavi ovakav trend, pitanje neće biti samo kako će se finansirati penzije i plate u javnom sektoru, već i koliko dugo Republika Srpska uopće može opstati kao funkcionalna ekonomska cjelina. To je realnost od koje Dodik uporno bježi, a koju njegovi građani sve teže podnose.
