Izjava Staša Košarac više liči na nervozni politički pamflet nego na ozbiljan institucionalni stav.
Umjesto argumentovane rasprave o vanjskoj politici, javnost je ponovo svjedočila bujici uvreda, etiketiranja i pokušaja diskreditacije koji više govore o autoru nego o meti.
Napadi na Elmedin Konaković predstavljeni su kao borba za „ustavni poredak“, ali suštinski djeluju kao jeftin pokušaj političkog pozicioniranja pred izbore. Kada ponestane konkretnih rezultata i kredibilnih argumenata, onda se pribjegava staroj, dobro poznatoj taktici – galami, dramatizaciji i proizvodnji neprijatelja.
Košarčeva retorika, u kojoj se olako koriste izrazi poput „blebetalo“ i „kabadahija“, ne samo da urušava političku kulturu, nego i dodatno produbljuje već postojeće podjele. Takav diskurs ne doprinosi stabilnosti, kako sam tvrdi, nego je direktno potkopava. Ironično, upravo ono za šta optužuje druge – populizam i histeriju – najjasnije se ogleda u njegovim vlastitim nastupima.
Posebno je indikativno konstantno pozivanje na Milorad Dodik i Aleksandar Vučić kao centralne figure političkog narativa. Time se dodatno potvrđuje da se unutrašnja politika BiH sve češće svodi na refleksiju regionalnih odnosa, umjesto da se vodi kao odgovorna državna strategija.
Optužbe o „zloupotrebi funkcije“ i „odstupanju od zvanične politike“ ostaju bez konkretnih dokaza, što ih svodi na nivo političkog spinovanja. U ozbiljnom političkom prostoru takve tvrdnje bi zahtijevale precizne argumente i institucionalne mehanizme, a ne Instagram statuse i verbalne ispade.
Na kraju, cijela ova epizoda više liči na panični pokušaj održavanja političke relevantnosti nego na istinsku brigu za državu. Kada političari počnu govoriti glasnije nego što misle – obično je to znak da im ponestaje i jednog i drugog.
