Na današnji dan, 9. maja 1993. godine, Drežnica je bila poprište jednog od ključnih sukoba u širem mostarskom području, kada su snage Hrvatskog vijeća odbrane (HVO) pokrenule napad na ovo naselje.
Prema zapisima Memorijalnog centra Drežnica, odbrambene snage Armije Republike Bosne i Hercegovine i MUP-a RBiH uspjele su odbiti napad i zadržati kontrolu nad područjem, a u narednim danima i proširiti svoje djelovanje na okolna naselja.
Uoči napada, već od početka aprila 1993. godine bilježene su pojačane vojne aktivnosti HVO-a na širem području, posebno nakon zauzimanja položaja u rejonu Ravni i Ledenica 9. aprila. Tada su, kako se navodi, primijećene i intenzivne pripreme za napad na položaje 4. bataljona Armije RBiH u Drežnici, dok je područje postupno dovedeno u gotovo potpunu izolaciju. Komunikacija sa Mostarom i Jablanicom bila je prekinuta, što je dodatno otežalo situaciju na terenu.
Napetosti su dodatno eskalirale nakon događaja 17. aprila u Sovićima i Doljanima kod Jablanice, kada su, prema dostupnim podacima, počinjeni zločini nad bošnjačkim stanovništvom. Nakon toga, komanda bataljona u Drežnici prelazi u stanje pune borbene pripravnosti.
Rano ujutro 9. maja 1993. godine, prema istim izvorima, jedinice 2. brigade HVO-a, uz podršku drugih formacija, započele su snažan artiljerijsko-pješadijski napad na položaje Armije RBiH u Drežnici. Napadi su dolazili iz više pravaca – Vrda, Bijelog Polja, Ušća, Tramošnika i Jasenjana – uz podršku artiljerije i oklopnih sredstava.
Cilj operacije, kako se navodi u dokumentaciji Memorijalnog centra, bio je zauzimanje Drežnice, uspostavljanje kontrole nad magistralnim putem M-17 te spajanje sa snagama HVO-a u Grabovici, čime bi se otvorio pravac prema Jablanici.
Tokom cijelog dana vođene su intenzivne borbe. Borci 4. bataljona Armije RBiH pružili su snažan otpor, a u odbranu su pristizala i pojačanja iz Gornje Drežnice, njih više od stotinu. Iako su jedinice HVO-a uspjele zauzeti pojedine položaje na Bijeloj i Jasenjanima, ključni cilj – zauzimanje Drežnice – nije ostvaren.
U noći 9. maja, prema navodima iz objavljenih materijala, komanda bataljona dobila je informaciju o planiranoj zajedničkoj akciji sa Specijalnim odredom za posebne namjene ŠVK “Zulfikar” protiv uporišta HVO-a u Grabovici.
Već ujutro 10. maja pokrenuta je nova operacija. Nakon žestokih borbi, snage HVO-a su potisnute, a tokom sukoba zaplijenjen je transporter, veća količina naoružanja i više pripadnika HVO-a, među kojima i komandir satnije HVO-a Drežnica Karlo Marić. Oslobađanjem Grabovice, hidrocentrale i okolnih naselja uspostavljena je komunikacija prema Jablanici, što je predstavljalo važan strateški pomak na terenu.
U danima koji su uslijedili, borbe su se nastavile, ali su odbrambene snage zadržale položaje. Nakon neuspjeha operacije i promjena na širem frontu, snage HVO-a povukle su se prema Bijelom Polju, pri čemu su, kako se navodi, srušeni mostovi Jasen i Bijela.
Odbrana Drežnice i operacije oko Grabovice imale su, prema historijskim analizama, značajan uticaj na sprječavanje potpunog okruženja Mostara i stvaranje uslova za kasniju deblokadu grada krajem juna 1993. godine.
U borbama su poginula četiri pripadnika bataljona Drežnica: Senad Bobić u Tramošniku, te Esad Delić, Samir Memić i Ibrahim Omerović na položaju kod mosta Bijela. Nakon operacija zarobljeni su Ramiz Mujić i Hasan Balić. Mujić je, prema navodima, ubijen u Sjevernom logoru (Vojarna “Tihomir Mišić”) tokom prisilnog rada, dok se za tijelom Hasana Balića i dalje traga.
