Oružane snage Venecuele, zvanično Fuerza Armada Nacional Bolivariana (FANB), predstavljaju jednu od vojno najopremljenijih sila u Latinskoj Americi po kriteriju kvantiteta. Hronični problem koji prati bolivarske oružane snage jeste niska operativna sposobnost oružja i opreme kojim raspolažu zbog lošeg održavanja koje je uvjetovano ekonomskom krizom i međunarodnim sankcijama. Ukupno, vojna sila Venecuele se sastoji od kopnene vojske, ratnog vazduhoplovstva, ratne mornarice, Nacionalne garde i Bolivarske milicije.
Bolivarske nacionalne oružane snage (FANB) Bolivarske Republike Venecuele sastoje se od oko 95.000 do 150.000 aktivnih vojnika, uključujući rastuću Nacionalnu miliciju koju čine rezervisti.
Nacionalna milicija primarno ima zadatke unutrašnje sigurnosti, kontrole granica i suzbijanja nemira. Iako je formalno dio oružanih snaga, ona funkcioniše kao militarizovana policija, opremljena lakim naoružanjem, oklopnim vozilima i sredstvima za kontrolu mase. Zamišljena je za teritorijalnu odbranu i vođenje asimetričnog rata, oslanjajući se prije svega na brojnost i lako pješadijsko naoružanje.
Ukupno se pretpostavlja da u prvom pozivu mobilizacije bolivarske snage mogu računati na blizu 235.000 vojnika. Vojna služba u trajanju od 24 do 30 mjeseci je u teoriji obavezna za sve muške građane starije od 18 godina, ali u praksi je sistem regrutacije selektivan.
Kopnena vojska je najbrojniji i ključni vid oružanih snaga. Njenu okosnicu čine oklopno-mehanizovane jedinice opremljene sa oko 90 ruskih tenkova T-72B1V, koji predstavljaju najmodernije tenkove u regiji.
Uz njih su u upotrebi borbena vozila pješadije BMP-3 i BMP-2, kao i oklopni transporteri BTR-80 i BTR-82A. Dio lakših oklopnih vozila kineske proizvodnje kao VN-4 koristi se prvenstveno za poslove unutrašnje sigurnosti i patrolne zadatke. Artiljerija kopnene vojske obuhvata samohodne haubice 2S19 Msta-S i 2S1 Gvozdika, kao i vučne topove sovjetskog porijekla.
Posebno značajnu vatrenu moć daju višecijevni raketni sistemi BM-21 Grad i BM-30 Smerč, koji omogućavaju dejstvo na velikim udaljenostima. Protivoklopna sredstva uključuju savremene raketne sisteme Kornet i Metis-M, dok je pješadija uglavnom naoružana automatskim puškama AK-103 i AK-104, koje se dijelom proizvode i u Venecueli.
Zračne snage i protuzračna odbrana:
Venecuela raspolaže integrisanim sistemom protuzračne odbrane ruskog porijekla, u čijem središtu su strateški sistemi S-300VM Antey-2500, dopunjeni sistemima srednjeg i kratkog dometa Buk-M2E i Tor-M1, kao i prenosivim raketama Igla-S.
Prema klasifikovanom izvještaju bolivarske armije koji je prije nekoliko godina objavio Reuters, iz Rusije je u protekle dvije decenije nabavljeno preko 5.000 sistema protuzračne odbrane kratkog dometa odnosno sistema Igla-S koji se ispaljuju s ramena.
Ratno zrakoplovstvo Venecuele oslanja se prvenstveno na višenamjenske borbene avione Su-30MK2, koji čine okosnicu lovačko-bombarderskih snaga. Ovi avioni imaju veliki dolet i mogu koristiti širok spektar vođenog i nevođenog naoružanja vazduh-vazduh i vazduh-zemlja.
Također, u upotrebi je i manji broj američkih F-16A/B, koji su tehnički zastarjeli i nedovoljno operativni zbog nedostatka rezervnih dijelova. Za obuku i lake borbene zadatke koriste se avioni K-8 Karakorum i EMB-312 Tucano. Transportna avijacija raspolaže avionima C-130 Hercules, Il-76 i kineskim Y-8, dok helikopterske snage uključuju jurišne Mi-35M, višenamenske Mi-17 i teške transportne Mi-26.
U domenu bespilotnih letjelica zračne snage se oslanjaju na iranske napadačke dronove Mohajer-6 koji su nabavljeni u sklopu šire vojno-tehničke saradnje Irana i Venecuele.
Ratna mornarica
Ratna mornarica Venecuele je relativno slabiji vid oružanih snaga. Njenu udarnu snagu čine fregate klase Mariscal Sucre, od kojih je većina ograničene borbene spremnosti. Pored njih, mornarica raspolaže savremenijim patrolnim brodovima domaće i evropske gradnje, namijenjenim zaštiti teritorijalnih voda i naftne infrastrukture.
Podmorničke snage se sastoje od dvije dizel-električne podmornice tipa 209 njemačke proizvodnje, koje su tehnološki zastarjele. Pomorska avijacija koristi patrolne avione CN-235 i helikoptere za protivpodmorničku i izviđačku ulogu. Posebno važan element pomorske i obalske odbrane predstavljaju ruski obalski raketni sistemi Bastion-P, opremljeni nadzvučnim raketama P-800 Oniks.
Vojna industrija
Venecuela je decenijama imala vrlo ograničene mogućnosti za proizvodnju naoružanja i vojne opreme zbog skromnog odbrambenog budžeta, ali i činjenice da je većinu oružja nabavila tzv. "kompenzacijskim poslovima". Zbog toga se venecuelanski sistem odbrane u velikoj mjeri oslanjao na uvoz gotovih, već razvijenih sistema naoružanja od industrijalizovanih saveznika, umjesto na sopstveni razvoj i proizvodnju.
Domaća odbrambena industrija počinje se formirati tek 1975. godine osnivanjem državne kompanije CAVIM, s ciljem razvoja i proizvodnje vojne opreme za nacionalne potrebe. Taj cilj nikada nije u potpunosti ostvaren. Glavni razlozi neuspjeha bili su pad prihoda od nafte tokom 1980-ih, gubitak državnog finansiranja i strateška odluka države da kupuje tehnološki napredno uvozno oružje poput američkih F-16, koje domaća industrija nije mogla ni proizvoditi ni održavati.
CAVIM je s vremenom sveden na proizvodnju lakog oružja, municije, eksploziva, pojedinih rezervnih dijelova i patrolnih plovila za mornaricu i Nacionalnu gardu. Kompanija djeluje kroz dva glavna industrijska kompleksa: hemijski kompleks u Moronu (eksplozivi, nitroceluloza, mine, kumulativna punjenja) i metalo-mehanički kompleks u Maracayu (oružje, municija i metaloprerađivački kapaciteti).
Od sredine 2000-ih Venecuela pokušava da ojača domaću proizvodnju lakog naoružanja kroz saradnju s Rusijom. Godine 2006. najavljena je proizvodnja prvog domaćeg pištolja Pistola Zamorana, a iste godine Venecuela je kupila licencu za proizvodnju pušaka AK-47/AK-103. Plan je uključivao izgradnju dvije fabrike – jedne za puške AK-103 i druge za municiju kalibra 7,62 mm – uz potpuni transfer tehnologije i obuku osoblja.
Izgradnja fabrika je više puta odlagana i prekidana zbog tehničkih, finansijskih i organizacionih problema, kao i zbog promjene izvođača radova.
Uprkos tome, fabrika AK-103 je zvanično otvorena 2012. godine, dok su radovi na punoj proizvodnji i kapacitetima nastavljeni i nakon toga. Ruske vlasti su 2016. godine tvrdile da su glavni problemi otklonjeni i da se očekuje puni proizvodni kapacitet do 2019. godine.
