Kada je Poljska krajem 18. stoljeća nestala sa mape Evrope, većina svjetskih sila prihvatila je novu političku stvarnost.
Ipak, jedna država odbila je priznati njeno brisanje i ostala dosljedna svom stavu više od jednog stoljeća.
Na ovo fascinantno poglavlje historije nedavno je podsjetio poljski predsjednik Karol Nawrocki tokom susreta s turskim predsjednikom Recepom Tayyipom Erdoganom.
Prkos velikim silama
Između 1772. i 1795. godine Rusija, Pruska i Austrija podijelile su teritoriju Poljske, nakon čega je ta država potpuno nestala sa geografske karte Evrope.
Dok su druge zemlje prihvatile novu situaciju, Osmansko carstvo nikada nije službeno priznalo podjelu Poljske.
Prema historijskim zapisima, na sultanovom dvoru u Istanbulu godinama je ostajalo rezervisano mjesto za poljskog ambasadora. Tokom zvaničnih ceremonija često se mogla čuti rečenica:
„Izaslanik iz Poljske još nije stigao.“
Utočište za hiljade Poljaka
Podrška Osmanlija nije ostala samo na simbolici. Nakon neuspjelih ustanaka protiv ruske vlasti, hiljade poljskih prognanika, vojnika i intelektualaca pronašli su utočište u Osmanskom carstvu.
Posebno je zanimljivo da su poljske izbjeglice 1842. godine u blizini Istanbula osnovale naselje Polonezköy, poznato i kao Poljsko selo.
To mjesto postoji i danas te predstavlja jedan od najznačajnijih simbola prijateljstva između poljskog i turskog naroda.
Priča koja se i danas pamti
Više od dva stoljeća kasnije, ovaj potez Osmanlija i dalje zauzima posebno mjesto u kolektivnom sjećanju Poljaka.
Zbog toga se često navodi kao jedan od najneobičnijih i najdugotrajnijih primjera diplomatske lojalnosti u evropskoj historiji.
