Život na selu se obično idealizuje – svjež zrak, priroda, bez gužvi, bijeg iz svakodnevnice, bez automobila i bez stresa. Prošle jeseni američki naučnici su pokazali da pred kraj života ljude čak i privlače rodna mjesta, uključujući i mnoge koji se žele vratiti iz grada na selo.
Međutim, ovi procesi su vjerovatno povezani sa činjenicom da nam poznate stvari izgledaju pouzdanije, tačnije kako starimo, vrijednost ovog kvaliteta raste.
Međutim, mnoge druge studije svjedoče da je život na selu često štetniji po zdravlje nego u gradu. Tako su naučnici sa Univerziteta Vanderbilt (SAD) u januaru ove godine objavili rad u kojem su pokazali da ljudi koji žive u američkim selima imaju 19% veći rizik od razvoja srčane insuficijencije nego stanovnici gradova. Još ranije, 2017. godine, drugi američki naučnici su pokazali vezu između života na selu i rizika od demencije u starosti.
Nova studija naučnika sa univerziteta u Houstonu, Washingtonu i Northwesternu (SAD) dodala je “još jedan minus” ruralnoj idili. Svoje istraživanje predstavili su u magazinu “Journal of Personality“.
Istraživači su u svom radu koristili podatke iz dva velika istraživanja stanovnika SAD kako bi ispitali da li postoje razlike između ruralnih i urbanih stanovnika u pogledu promjena u osobinama ličnosti na nivou zadovoljstva životom, odnosno tzv. “velikih pet”. To je ono što psiholozi nazivaju modelom ličnosti osobe, koji odražava percepciju ljudi o drugima. Djeluje na pet uobičajenih i relativno nezavisnih osobina ličnosti: ekstrovertnost, prijaznost, savjesnost, neuroticizam i otvorenost za iskustvo.
Istraživači su zatim otkrili da su Amerikanci koji žive u ruralnim područjima imali niži nivo otvorenosti, savjesnosti i psihičkog blagostanja, dok su u isto vrijeme pokazali visok nivo neuroticizma u odnosu na urbane stanovnike.
Istraživači to pripisuju činjenici da ljudi u ruralnim područjima imaju manje pristupa psihološkoj pomoći. Predgrađa, čak i u SAD, imaju ozbiljan nedostatak stručnjaka za mentalno zdravlje.
