U Bosni i Hercegovini od početka godine dogodilo se čak 14 ubistava, a u mnogim slučajevima ubice su nakon zločina počinile samoubistvo.
Žrtve ubistava bile u ovim slučajevima bile su partnerke, komšije, sinovi..
U mjestu Miričina kod Gračanice Safet Kovačević (68), 21. juna, ubio je svoju suprugu (68), pa onda počinio samoubistvo. Kako su pisali federalni mediji, on je suprugu navodno prvo htio ubiti u kući, a onda je ona počela bježati. Na kraju je stigao ispred kuće i pucao na nju iz lovačke puške. Nakon toga je pucao i sebi u glavu, a onda je preminuo na putu prema UKC Tuzla.
Branislav Janjić preminuo je 14. juna, odnosno sedam dana nakon pucnjave u Spomen-parku Vraca u Sarajevu. U pucnjavi su tada, pored Janjića, bili ranjeni Amel Bogučanin i Sergej Furtula.
Benjamin Džaferović (27) iz Velike Kladuše osumnjičen je da je 14. juna koji ubio sugrađanina Nuriju Mahmutovića (30).
-Džaferović je prethodno iste noći, u blizini seoskog ringišpila, fizički napao oštećenog i nanio mu tjelesne povrede. Nekoliko sati nakon toga, a po saznanju da je o fizičkom obračunu oštećeni obavijestio policiju, Džaferović došao do dvorišta porodične kuće oštećenog i upucao ga lovačkim karabinom u predjelu prsa usljed čega je isti preminuo na licu mjesta – saopštilo je tada Kantonalno tužilaštvo Unsko-sanskog kantona.
Hamid Taletović (64) osumnjičen je da nakon verbalnog sukoba 7. juna, sa više hitaca iz automatske puške ubio komšiju N.Ć. Iz Kantonalnog suda u Tuzli tada je rečeno da je, u namjeri da ih usmrti, ispalio više hitaca prema bratu i supruzi žrtve, prilikom čega je ženi A. Ć. nanio teške tjelesne povrede.
Miro Pecirep je 18. maja u porodičnoj kući u naselju Jehovac kod Kiseljaka vatrenim oružjem usmrtio svoju punicu, dok je suprugu teško ranio. Nakon pucnjave pokušao je i sebi da oduzme život, te je sa povredama prevezen na KCUS gdje je kasnije preminuo. Usljed teških povreda, u bolnici je nedugo zatim preminula i njegova supruga.
Elvis Selimović ubio je 2. maja svog brata Eldina Selimovića u tuzlanskom naselju Miladije. Ubistvo je počinjeno vatrenim oružjem, a i pored hitne intervencije Službe hitne medicinske pomoći povrijeđenom nije bilo spasa.
Tarik Prusac (49) ubio je 1. maja bivšu suprugu Elmu Godinjak Prusac (41) u stanu na Dobrinji u Sarajevu. Godinjak je dva puta Prusca prijavila za nasilje, a u trenutku ubistva njemu su bile izrečene mjere zabrane. Nakon ubistva, Prusac je pobjegao sa mjesta zločina sa petogodišnjim djetetom, a nakon nekoliko časova je pronađen i uhapšen.
Zaim Buljubašić usmrtio je 22. aprila u Srebreniku svoju suprugu Indiru nožem, a zatim je počinio samoubistvo vješanjem.
Adnan Metanović ubijen je u aprilu u Sarajevu, a zbog ubistva su uhapšene tri osobe. Tijelo Metanovića je pronađeno u ulici Dobrinjske bolnice i prvobitno je ukazivalo da se radi o samoubistvu. Međutim, utvrđene su nepravilnosti koje su dovele do hapšenja osumnjičenih.
Teška porodična tragedija zavila je u crno Višegrad 22. aprila. Elvedin Dizdarević (49) iz Goražda ubio je u selu Kabernik svoju dvogodišnju kćerku, a potom je i sebi oduzeo život.
Muškarac M.J. iz Čapljine (59) ubio je krajem marta svog komšiju V.B. (60) nožem.
Kako je tada rečeno iz Tužilaštva, on je u naselju Počitelj Brdo u Čapljini, došao do žrtvine kuće koja se nalazi prekoputa njegove kuće, noseći u ruci kuhinjski nož, skriven povijen uz podlakticu.
– Prišao je V. B, te mu udarcem nožem nanio ubodnu ranu u predjelu između vrata i lijevog ramena i posjekotinu iznad lijevog oka, nakon čega je on zapomažući pao na tlo. Potom ga je osumnjičeni više puta nogom udario u glavu dok je on bespomoćno ležao, još uvijek dajući znakove života, sve naočigled komšija koji su vikali na njega i molili ga da prestane. On na to nije reagovao i nastavio ga je udarati i gaziti nogama po glavi, te je od tih povreda V. B. podlegao na mjestu – naveli su tada iz Tužilaštva.
U porodičnoj kući na području Bijeljine, 18 marta pronađena su tijela sina i oca, Milana (40) i Miodraga D (70). Tokom uviđaja je utvrđeno da se slučaj, prema do sada prikupljenim saznanjima, može kvalifikovati kao ubistvo i samoubistvo. Kako su tada mediji pisali, otac je najvjerovatnije prvo ubio sina, a potom je oduzeo sebi život.
Nenad (51) i Ljubiša (28) Račić, pronađeni su mrtvi 10. marta u Šušnjarima kod Laktaša. Njihova tijela su pronađena u garaži, a na licu mjesta pronađeni su pištolj i tri čahure. Istragom je utvrđeno da je otac prvo usmrio sina, a zatim počinio samoubistvo.
“Ne postoji jedan profil počinioca”
Psiholog i porodični psihoteraupeut Maja Savanović Zorić kaže za Srpskainfo da posebno zabrinjava činjenica da nakon ubistava vrlo često slijedi i samoubistvo počinioca.
-U takvim situacijama često govorimo o katastrofičnom načinu razmišljanja, osećaju potpunog gubitka kontrole i uverenju da ne postoji nijedan drugi izlaz. To su trenuci u kojima se godinama nagomilavani emocionalni problemi, psihološke teškoće i nerazriješene traume mogu manifestovati na najtragičniji način. Zbog toga je važno da ova ubistva ne posmatramo samo kao izolovane incidente ili pojedinačne porodične tragedije. Ona nas upozoravaju na potrebu za većim ulaganjem u mentalno zdravlje, prevenciju nasilja, podršku porodicama i rano prepoznavanje trauma. Svako dete koje odrasta u sigurnom okruženju, svaki mladi čovek koji nauči da govori o emocijama i svaka osoba koja na vreme dobije stručnu pomoć predstavljaju korak ka društvu sa manje nasilja i manje tragedija – kaže ona.
Kada govorimo o ubistvima u partnerskim i porodičnim odnosima, važno je, kaže ona, naglasiti da ne postoji jedan profil počinioca niti jedan uzrok koji dovodi do ovakvih tragedija.
-Ipak, kroz dugogodišnji rad sa traumama, porodičnim odnosima i transgeneracijskim prenosom trauma, prepoznajemo određene obrasce koji se često ponavljaju. U velikom broju slučajeva reč je o osobama koje teško podnose gubitak kontrole, odbacivanje ili prekid odnosa. Iza nasilnog ponašanja često stoje duboko ukorenjeni osjećaji nesigurnosti, straha od napuštanja, nerazrešenog besa i emocionalne nezrelosti. U takvim okolnostima partner ili član porodice ne doživljava se kao ravnopravna osoba, već kao neko nad kim se mora zadržati kontrola po svaku cenu – smatra Zorićeva.
Pojašnjava da je kod određenog broja počinilaca prisutna i lična istorija trauma.
-To su osobe koje su tokom detinjstva svedočile nasilju, bile izložene zanemarivanju, emocionalnom odbacivanju ili su godinama živele u atmosferi straha i nesigurnosti. Dete koje odrasta uz nasilje ne uči kako se emocije regulišu, kako se konflikti rešavaju i kako se nositi sa frustracijom. Ukoliko takve rane ostanu neprepoznate i neobrađene, one mogu ostaviti ozbiljne posledice na emocionalni razvoj i kasnije odnose. U svom radu kroz programe koji se bave traumom, sekundarnom traumom i transgeneracijskim prenosom trauma često naglašavam da trauma koja nije prepoznata i obrađena ne završava sa jednom generacijom. Ona se prenosi kroz obrasce ponašanja, uverenja, stilove vezivanja i načine na koje gradimo odnose. Deca koja odrastaju uz nasilje ne nasleđuju samo sjećanja svojih porodica, već često i načine reagovanja na stres, konflikte i emocionalnu bol. Naravno, važno je reći da većina ljudi koji su preživeli traumu nikada neće postati nasilni. Međutim, nerazriješene traume, dugogodišnje frustracije, osjećaj bespomoćnosti i nedostatak adekvatne psihološke podrške mogu povećati rizik za destruktivne obrasce ponašanja, posebno u trenucima ozbiljne životne krize – objašnjava Zorićeva.
